Um þetta vil ég segja eftirfarandi:

Líkt og ráðamenn hvetja okkur til er gott að reyna að sjá hið góða við þær slæmu aðstæður sem þjóðin hefur ratað í. Hið gleðilega er að leiktjöldin og blekkingarhjúpurinn hefur brunnið til ösku með öðru nýtilegu. Hvert sem litið er blasir við staðfesting á því að Ísland var ekki það ríki sælu og velferðar sem menn vildu trúa heldur ormagryfja spillingar og frændhygli og veðsett upp í rjáfur að auki. Samansúrruð flækja seldra stjórnmálamanna, siðblindra viðskiptamanna og ótíndra þjófa sem umgangast þjóð sína eins og hún sé undirgefin drusla án skammtímaminnis.

Þess vegna er rétt á þessu stigi að hyggja lítt að björgunaraðgerðum heldur láta kofann brenna niður í svörð. Þá verður kannski auðveldara að byggja nýtt á rústunum.  Það er nefnilega ekkert nýtilegt í kösinni. Brennum það allt saman.

Mótmæli dagsins voru undarlega samsett. Þrír gjaldþrota vöruflutningabílar óku með lúðraþyt á undan göngu niður Laugaveg. Síðan var þeim stillt upp við Austurvöll þar sem ómstríð hornin lögðu áherslu á reiði ræðumanna. Sturla Jónsson fór meira að segja í pontu og sagði eitthvað.

Besti ræðumaður dagsins var fulltrúi sjúkraliða sem hét að minnsta kosti Lárus ef ekki eitthvað meira. Hann var mjög vel máli farinn og talaði af miklum krafti- sagðist vera starfsmaður á plani í heilbrigðiskerfinu. Pétur Tyrfingsson var einnig ágætur en það er töluverð kúnst að halda ræður á útifundum eins og þessum.

Ég sé þegar heim er komið að fjölmiðlar telja 1000 manns hafa verið á vettvangi. Mér sýndust vera talsvert fleiri en kannski kunna fréttamenn og blaðamenn einhverja sérstaka aðferð til að telja mannmergð. Nema þeir spyrji einfaldlega lögguna.  Eitthvað virðist þó um samantekin ráð þeirra til þess að gera minna úr umfangi mótmæla en ástæða er til. Þannig sagði Ríkisútvarpið um síðustu helgi að eggi hefði verið kastað í Ráðherrabústaðinn. Hið rétta er að eggin voru tvö svo skekkjan var 100%. Rannsóknarblaðamaður á vettvangi með meira en meðalgóða sjón hefði vel mátt sjá að eggin voru tvö. Ef þetta er regla en ekki undantekning þá voru semsagt 2000 manns á Austurvelli í dag.

Fyrir réttum tveimur árum fékk ég stórbrotið en smágert hljóðfæri í afmælisgjöf. Þetta er Soprano ukulele af gerðinni Vintage og fljótlega sóttu á mig frægðardraumar þar sem ég stritaðist við sjálfsnám á þetta einfalda en flókna hljóðfæri.

Það er alkunna að ef listamenn segja ekki sjálfir frá afrekum sínum falla þau gleymd í tómið eins og sölnuð laufblöð. Ef ég væri óperusöngvari í útlöndum myndi ég hringja í menningarritstjórn Moggans og segja þeim fyrir frétt um að ég hefði sungið: Kindur jarma í kofunum í óperuhúsinu Felsenkirchen við gríðarlega góðar undirtektir. Þetta er þekkt aðferðafræði og traust því manns upphefð kemur auðvitað alltaf að utan.

En ferill miðaldra sjálfmenntaðs ukuleleleikara er þyrnum stráður og fátt um áheyrnarpróf eða góð tækifæri til þess að láta sitt ljós skína um stund.

Þess vegna langar mig til þess að skýra frá því að fyrir rúmri viku steig höfundur á svið leikandi á  ukulele með hljómsveit í fyrsta sinn. Þetta var fyrir fullum sal í Fóstbræðraheimilinu og þegar kántrísveitin Sléttuhrútarnir tróð upp ætlaði allt vitlaust að verða. Sveitin sem var skipuð mér sjálfum á ukulele, Haraldi Baldurssyni á gítar og Guðmundi Jóhannssyni á bassa lék tvö lög og áhorfendur ærðust af hrifningu. Þetta var ógleymanleg stund og ég lít á hana sem upphafið að farsælum ferli mínum sem ukuleleleikara og bíð eftir símtali frá Sinfóníuhljómsveitinni nema Björk verði á undan.

Fyrir mörgum árum var ég einu sinni með Begga þáverandi mági mínum á fylleríi úti í Súlnasal og hann kynnti mig fyrir manni sem hann sagði að hefði kveikt í frystihúsi vestur á fjörðum. Náunginn glotti bara við þessari kynningu en bar ekki á móti því. Á þessum árum voru frystihúsbrunar tíðir um land allt og virtist sem frystihús væru sérlega eldfim. Ég held samt að flestir hafi trúað því að fallítt fiskverkendur hafi látið kveikja í húsunum til þess að fá tryggingargreiðslur frekar en ekkert.

Mig minnir líka endilega að Stefán Jónsson fréttamaður vitni í einni af bókum sínum í Sigurð Berndsen sem er látinn segja að vilji maður láta kveikja í húsi fyrir sig verði að fá til þess stálheiðarlegan mann. Það er áreiðanlega rétt.

Árum saman heyrðust aldrei fréttir af bílbrunum á Íslandi en í seinni tíð virðast dýrir og mikið veðsettir bílar vera orðnir eldfimir eins og frystihús. Þeir brenna hingað og þangað um bæinn og stundum margir saman eins og átakanlegt dæmi sunnan úr Vogum fyrr á þessu ári sýnir. Í gær skilst mér að einn splunkunýr hafi brunnið til ösku við Öskju í úthverfi Reykjavíkur.
Af því að enginn maður vill efast um heiðarleika samborgara sinna tel ég rétt að álykta sem svo að bílar séu almennt úr eldfimari efnum en áður.

Í fréttum RÚV í gær var vitnað til orða starfsmanns IMF sem sagði að íslensk stjórnvöld réðu því sjálf hvort þau skýrðu frá samkomulagi Íslands við sjóðinn. Fáum dögum fyrr sögðust Geir og Ingibjörg vera bundin trúnaði um samkomulagið og það yrði skýrt út síðar.

Annað hvort ljúga þau eða fótgönguliðinn.

Nú er það auðvitað hluti af starfslýsingu upplýsingafulltrúa að ljúga fyrir þá sem þeir vinna fyrir en vandséð er hvaða hag IMF hefði haft af þessari lýgi. Íslenska ríkisstjórnin virðist hinsvegar starfa eftir þeirri stefnu að best sé að þegja um hlutina þangað til ekki verður komist undan því að segja sannleikann- einhvern tímann seinna. Um þetta vitnar nær hver einasti blaðamannafundur sem haldinn hefur verið eftir hrunið. Þær litlu upplýsingar sem tekst að toga upp úr ráðamönnum eru litaðar afneitun og hroka í garð þess sem spyr.

Hver gaf þeim leyfi til þess að ljúga að okkur?

Við gerðum það sjálf.

Það er talsverð eftirspurn eftir heppilegu og frumlegu líkingamáli til notkunar um kreppuna um þessar mundir. Flestir eru farnir að forðast vísanir úr sjómannamáli enda brimgarðurinn og þjóðarskútan löngu ofnotuð. Nokkrir hafa brugðið á það ráð að líkja Íslandi við Latabæ einkum með tilvísan til krónunnar sem sé ámóta verðmæt og Latómyntin sem þar er notuð.

Samfélagið í Latabæ virðist vera sett saman úr feitu og illa gefnu fólki sem er höfuðsetið af skúrknum Glanna glæp og á sér aðeins eina von sem er íþróttaálfurinn vaski. Glitnir gamli var einn helsti stuðningsaðili Latabæjar og skreytti húsakynni sín með myndum af höfuðpersónum leiksins. Einhverju sinni vakti það athygli mína sem viðskiptavins Glitnis að eina persónan sem fékk mynd af sér í afgreiðslusal bankans var Glanni glæpur. Ég benti starfsfólki á þetta mér til skemmtunar og spurði hvort bankinn væri að segja mér eitthvað með þessu en fékk dræm svör. Nú er auðvitað öllum ljóst að með þessu var bankinn að segja okkur að til stæði að rýja okkur inn að skinninu og stela frá okkur sparifé og skilja okkur svo eftir snauð og slypp úti á hjarni.

Ef Ísland er Latibær þá hefur Glanni glæpur loksins sigrað og feitlögnu borgararnir sem skima eftir höfuðstökkvandi íþróttaálfi sér til bjargar við sjóndeildarhring sjá ekkert nema þreytulega menn í jakkafötum. Þeir eru ekki að koma til að bjarga okkur.

Ég var í hópi þeirra sem gekk frá Austurvelli að Ráðherrabústaðnum á laugardaginn í svokallaðri mótmælagöngu. Þar söfnuðust margir sundurleitir hópar saman og æpti hver sitt slagorð út í loftið og enginn vissi nákvæmlega hvert erindið var á staðinn annað en að veita út reiðinni sem kraumar í brjósti okkar allra.  Ómar Ragnarsson söng meira en hann hefði átt að gera og svo töluðu þau feðgin Jón Baldvin og Kolfinna og síðast Arnþrúður Karlsdóttir. Ég held að mörgum hafi brugðið þegar hún steig á stokk því af þeim lukkuriddurum sem hafa viljað hengja eyki sitt við reiði almennings þessa dagana er hún síst til þess fallin.

Svo öllum vafa sé eytt þá stendur ekki til að ég gangi með neinum flokki sem leiddur er af því fólki sem er nefnt hér að ofan. Samt mun ég halda áfram að láta reiði mína í ljós þegar því verður við komið með þeim hætti sem andinn blæs mér í brjóst hverju sinni.  Svo finnst mér æskilegt að ræðumenn á útifundum séu allsgáðir í pontu. Ég veit að Ómar var edrú á laugardaginn en get ekki ábyrgst aðra.

Einstaklingar í losti ráfa um frosið samfélag og hver og einn er að reyna að ímynda sér hve slæmt ástandið verði. Ég minnist þess þegar tímabil atvinnuleysis og volæðis gekk yfir á árunum milli 1990 og 1995. Þá voru opnaðar miðstöðvar fyrir atvinnulausa og þeir stofnuðu samtök til að vekja athygli á bágu hlutskipti sínu. Lausleg skoðun á netinu í morgun leiddi í ljós að þá hafi tæplega 6 prósent vinnufærra verið án atvinnu þegar myrkrið var hvað svartast. Þá var sagt í fjölmiðlum að ástandið væri óbærilegt og íslenskt samfélag þyldi slíkt ekki til lengdar.  Nú skilst mér að spáð sé 10 prósent atvinnuleysi ef ekki meira. Af því má draga einhverjar ályktanir um ástandið og spyrja sig hvort myrkrið geti orðið tvöfalt svartara en dimmt.

Sjálfur er ég að spá í að fá mér hænur í garðinn, setja niður kartöflur og hafa nokkrar rollur í lausagöngu á Miklatúni sem ég hef ákveðið að skilgreina sem afrétt íbúa við Háteigsveg. Kötturinn verður þjálfaður í smölun og slátrun fer fram í kjallaranum.

Fyrisögnin er eftir Valdimar Briem og sótt í hinn vinsæla útfararsálm: Kallið er komið. Með þessum orðum vil ég þakka Morgunblaðinu og útgefanda þess Árvakri fyrir samfylgd síðustu áratuga. Páll afi minn keypti Morgunblaðið, var fréttaritari þess í nokkra áratugi og dáði blaðið. Ég var gerður að áskrifanda að honum gengnum snemma á áttunda áratugnum að mér forspurðum. Fyrir því voru ástæður sem ég hirði ekki um að útskýra.

Síðan hef ég verið áskrifandi að Morgunblaðinu með nokkrum hléum en að mig minnir samfellt síðustu 17 árin eða svo. Nú hef ég ákveðið að leiðir okkar skilji og Morgunblaðið og Árvakur verði að vera án mín eftirleiðis.

Mér hefur orðið ljóst síðustu vikur að Morgunblaðið er ófært um að flytja mér greinargóðar fréttir og eða útskýringar á því sem er að gerast á landinu. Sérstaklega hefur sigið á ógæfuhliðina í þeim efnum síðustu tvær helgar þegar blaðið hefur virkað mig eins og sendibréf úr framandi veruleika ef ekki fregnmiði frá öðrum hnetti. Þessi fjölmiðill á semsagt ekkert vantalað við mig eða fólk eins og mig og því eðlilegast að einhver annar fái mitt eintak hér eftir. Þessar fregnir munu berast blaðinu símleiðis að morgni strax og sauðljóst verður í Hádegismóum og einhver verður sestur við símann.

Ég mun ekki sakna Morgunblaðsins og það væntanlega ekki mín. Þó er mér nokkur eftirsjá í krossgátu Ásdísar Bergþórsdóttur en tel lítið eftir mér að kaupa hana í lausasölu vikulega.

Vertu sæll gamli Moggi. Nýtt Ísland þarf nýtt blað.

Alveg glænýjar rannsóknir danska ævintýrafræðinga hafa leitt í ljós að keisarinn í sögunni um Nýju fötin keisarans var hafður fyrir rangri sök. Þetta hugljúfa ævintýri hefur valdið miklu tjóni í vestrænu uppeldi því það hefur leitt til þess að fólk telur lítil börn oft segja satt. Sem þau gera reyndar alls ekki.

Þetta var alls ekki svona.

Komið hefur í ljós að keisarinn var alklæddur í vönduðum teinóttum jakkafötum af sérlega vandaðri gerð. Þetta voru einhver fallegustu föt sem nokkru sinni hafa sést, unnin af færustu fagmönnum á sínu sviði og farið eftir ströngustu reglugerðum í hvívetna. Það sætir því furðu hvernig óprúttnum lygamörðum hefur tekist að slá ryki í augu fimm eða sex kynslóða ævintýralesenda og blekkja þær til þess að hafa keisarann að háði og spotti.

Þessu verður að linna.